Actualiteiten

Terwijl de eindejaarsperiode voor velen een tijd van verbondenheid is, blijft het aantal dak- en thuisloze mensen in België verder stijgen.  Tegelijk staat de hulpverlening meer dan ooit onder druk. Om die realiteit onder de aandacht te brengen en duurzame oplossingen te ondersteunen, start Straatverplegers vzw vandaag haar nieuwe sensibiliserings- en fondsenwervende campagne: “We moeten hen herhuisvesten!”

De eindejaarscampagne is voor elke organisatie een cruciaal moment. Vaak bepaalt ze of de financiële doelen van het jaar gehaald worden, maar de voorbereiding vraagt een enorme inzet, zowel financieel als menselijk.

We schrijven 2020, midden in de coronapandemie. Matthieu Van Riet, marketing- en communicatiemanager bij KBC Brussels, trekt met een straatteam van Straatverplegers door de hoofdstad voor een ronde op het terrein. Dat moment, zegt hij, zal hij nooit meer vergeten. Als hij eraan terugdenkt, krijgt hij nog steeds een krop in de keel.

Voor dakloze mensen zijn hun voeten veel meer dan alleen een manier om zich te verplaatsen: ze zijn van levensbelang om elke dag te overleven. Ze lopen dagelijks kilometers, vaak met schoenen die niet goed passen of versleten zijn. Zonder regelmatige toegang tot hygiëne, water of gezondheidszorg komen voetproblemen vaak voor en kunnen ze ernstige gevolgen hebben.

Vandaag, op 17 oktober, staan we stil bij de Werelddag van verzet tegen armoede. Een symbolische dag, die evenwel moet aanzetten tot handelen. Want in een tijd waarin besparingen steeds harder toeslaan, wordt het sociale vangnet in België alsmaar dunner. Mensen die het al moeilijk hadden, krijgen het nog zwaarder. Maatregelen zoals het beperken van werkloosheidsuitkeringen, het afschaffen van het Koude Plan, strengere migratieregels en hervormingen van de arbeidsregimes vergroten de ongelijkheid en verhogen de bestaansonzekerheid van duizenden gezinnen.

Op 14 oktober trekken duizenden burgers, werknemers en verenigingen de straat op.
Ook Straatverplegers sluit zich aan.
Niet om een privilege te verdedigen. Niet om in het luchtledige te schreeuwen.
We komen op straat om iets eenvoudigs maar fundamenteels in herinnering te brengen: politieke keuzes bepalen ons leven — en vandaag maken die keuzes mensen armer, verdelen ze en sluiten ze uit.

10 oktober: een dag om geestelijke gezondheid en dakloosheid met elkaar te verbinden

Op 10 oktober vieren we zowel de Werelddag voor Geestelijke Gezondheid als de Internationale Dag tegen Dakloosheid. Twee strijdpunten die te vaak los van elkaar worden gezien, terwijl ze nauw met elkaar verbonden zijn.

Op straat leven betekent leven in onzekerheid, isolatie en angst. Het betekent voortdurende stress die lichaam en geest aantast. En als je geestelijke gezondheid wankelt, zonder hulp of zonder woonst, wordt het bijna onvermijdelijk dat je op straat terechtkomt.

Bestaansonzekerheid is niet alleen een sociale kwestie — het is een kwestie van volksgezondheid.

De link tussen geestelijke gezondheid en dakloosheid is diepgaand en tweerichtingsverkeer. Extreme bestaansonzekerheid verzwakt het psychisch evenwicht van mensen zonder onderdak: chronische stress, isolement, onveiligheid en identiteitsverlies veroorzaken mentale pijn. Omgekeerd kunnen psychische aandoeningen zoals depressie, schizofrenie of verslaving ook leiden tot sociale uitsluiting en verlies van een thuis.

Bij Straatverplegers zien wij elke dag dat hygiëne veel meer is dan alleen proper zijn. Voor mensen die dakloos zijn, vormt een douche, propere kleren of frisse adem vaak de eerste stap richting gezondheid, waardigheid en re-integratie. Daarom beschouwen wij hygiëne niet als een detail, maar als een essentieel onderdeel van onze methodologie in de zorg voor daklozen.
 

In deze aflevering van de podcast Positive Changemakers deelt Émilie Meessen, verpleegkundige van opleiding en medecoördinatrice van Straatverplegers, haar engagement van bijna 20 jaar om dakloze mensen in Brussel te verzorgen en te begeleiden.

Ze vertelt over de evolutie van de organisatie, de dagelijkse acties — eerstelijnszorg op straat, begeleiding naar huisvesting en werkhervatting — en haar ambitieuze visie: het einde van dakloosheid is mogelijk.

Een krachtige getuigenis die laat zien dat sociale verandering begint bij oprechte aandacht en de wil om samen te handelen.

In de Brusselse publieke ruimte zien we steeds meer vijandige stadsinrichting: schuine banken, randen met pinnen, geluidsverspreiders, "decoratieve" barrières… Alles ontworpen om langdurig verblijf te verhinderen. Achter deze strategie schuilt een duidelijke wil: armoede uit het zicht bannen, ten koste van de waardigheid van mensen in kwetsbare situaties.