Meneer J. praat snel, zijn hoofd zit vol herinneringen aan onrecht en dagelijkse zorgen. Na een periode in een mensonwaardige woonst te hebben geleefd, belandde hij uiteindelijk op straat.
Begeleiding op maat: van machteloosheid naar vertrouwen
Onze eerste ontmoetingen verliepen moeizaam. Meneer praatte door en liet geen ruimte voor dialoog. Onze gesprekken leken nergens toe te leiden, we bleven machteloos achter. Maar na verloop van tijd veranderde iets. Door te luisteren, rekening te houden met zijn vragen en zijn tempo te respecteren, groeide bij hem het vertrouwen, beetje bij beetje konden echte gesprekken ontstaan.
Natuur en woonmodule: omstandigheden die herstel ondersteunen
Meneer J. houdt van de natuur, van dieren en vooral van vogels. Hij zorgt er zo goed voor dat hij vergeet voor zichzelf te zorgen. Op een ochtend wachtte ons een bijzonder moment: nadat meneer J. twee jaar had samengeleefd met een opgevangen vogel, was het tijd om hem weer vrij te laten. Dit was nodig, zowel voor de gezondheid van meneer J. als voor die van de woonst en het dier.
Toen we samen in het bos liepen, werd meneer J. een andere man: rustig, sereen, bijna onherkenbaar. Dat beeld zal me altijd bijblijven. Op dat moment besefte ik hoe diep een omgeving op iemand kan inwerken. Een woonst vinden voor de mensen die we begeleiden is al een enorme uitdaging, maar we moeten er ook over waken dat die woonst werkelijk bij hen past. Vandaag leeft meneer in een modulaire woonst. Met het nieuwe beleid vrees ik dat dit soort oplossingen steeds zeldzamer zal worden, alhoewel ze juist heel belangrijk zijn.
Ons werk bestaat niet alleen uit het bieden van onderdak, maar ook uit het versterken van de krachten en hulpbronnen van de mensen die we begeleiden. Die dag in het bos zag ik een van meneers meest waardevolle hulpbronnen: zijn verbondenheid met al wat leeft. Ik besefte dat zulke ogenschijnlijk kleine momenten in werkelijkheid beslissende stappen zijn in het herstelproces.
Sindsdien stellen we hem bij onze ontmoetingen spontaan voor om de natuur in te trekken, daar waar hij zich goed voelt.
Als ik aan mijn werk denk, zijn het deze verstilde momenten die me te binnen schieten. Momenten die misschien zinloos of onbelangrijk lijken, maar in wezen essentieel zijn: zonder oordeel aanvoelen wat belangrijk is voor de ander, mensen op hun eigen manier en in hun eigen tempo begeleiden in hun dromen en groei, en gaandeweg, ontmoeting na ontmoeting, hun kwaliteiten, kracht en talenten zien ontplooien.
Lou, sociale medewerker bij My Way