Verhalen

Het begint allemaal op een frisse oktoberochtend. Een paar regendruppels strelen mijn gezicht en hoofdhuid. Een weinig subtiele manier om me eraan te herinneren dat de herfst echt is aangebroken.

Ik spreek af met een vrijwilligster in de buurt van het ziekenhuis Etterbeek-Elsene. Op het programma: Mr P. ontmoeten en samen gaan winkelen om zijn garderobe te vernieuwen.

Dat dacht ik tenminste.

Een telefoontje van Mr P. gooit onze planning om: we spreken uiteindelijk af in de buurt van Flagey.

« Als je buiten leeft, heb je nooit rust. » Martine vertelt hoe zwaar het leven op straat was en hoe opgelucht ze was toen ze eruit raakte.

Vandaag biedt haar « eigen nestje » haar de rust die ze nodig had. In deze video vertelt ze hoe trots ze is dat ze uit de straat is geraakt en over de belangrijke rol die Straatverplegers nog steeds aan haar zijde speelt.

Bekijk het verhaal van Martine.

« Ik huilde de hele tijd, het leven was een last. » Drie jaar lang doorstond Chaima het leven op straat, tot ze dacht dat ze er nooit meer uit zou raken.

In deze video vertelt ze hoe de begeleiding van Straatverplegers haar een andere kant van het leven heeft laten ontdekken. Vandaag voelt ze zich lichamelijk en mentaal stabieler, gelukkiger en rustiger: « De last op mijn schouders is minder zwaar. »

Bekijk het verhaal van Chaima.

« Je leeft op straat wanneer je geen keuze hebt. » Albert vertelt over de kou en het gebrek aan hygiëne en maaltijden: een leven dat hij als « onmogelijk » omschrijft.

Vandaag gaat het veel beter met hem. In deze video blikt hij terug op zijn traject en de begeleiding door Straatverplegers, met één overtuiging: oplossingen zoeken « niet in onze plaats, maar samen met ons ».

Bekijk het verhaal van Albert.

We ontmoeten mevrouw in september 2022, nadat een collega uit het netwerk haar bij ons heeft aangemeld. Ze leeft sinds 2017 op straat, in een station waar ze onderdak heeft gevonden nadat haar ex-partner haar op straat had gezet.

Ze vertelt ons veel over haar land van herkomst, over de warmte, de oceaan en het eten.

Ze droomt ervan om terug te keren, maar niet zonder haar kinderen.

Meneer M., die door het MyWay-team wordt begeleid, had een droom: terugkeren naar zijn geboorteland, Marokko. Zijn moeder en zus terugzien, die hij elke week belt.

Maar naar Marokko reizen, was voor het team geen eenvoudige opdracht. Meneer heeft wekelijks ziekenhuiszorg nodig. Daarom moest zijn hele netwerk op de hoogte worden gebracht, zodat het ziekenhuis waar hij in Brussel naartoe gaat een ziekenhuis voor hem kon vinden in Marokko.

Vandaag wil ik jullie vertellen over mevrouw A., die we sinds precies een jaar begeleiden met het straatteam. Mevrouw leeft al jaren op straat en wordt stilaan ouder. Ze krijgt steeds vaker te maken met geheugenproblemen, die haar dagelijks leven nog moeilijker maken. Daardoor verlopen gesprekken soms verwarrend en is het niet altijd eenvoudig om te weten hoe we haar het best kunnen helpen. Daarbovenop komen oude wonden en gebeurtenissen uit het verleden die regelmatig terugkeren en haar lijken vast te houden in een verhaal waaruit ze moeilijk kan ontsnappen.

Midden juli is de hitte verstikkend. De temperaturen stijgen tot boven de 37 graden en op het terrein wordt elke ronde een race tegen de risico’s van de hittegolf. Tijdens zulke extreme periodes past het team zijn prioriteiten aan: we gaan naar de meest kwetsbare mensen, die er door hun fysieke of psychische gezondheidstoestand niet meer in slagen zichzelf te beschermen.

Vanmorgen voelt de lucht al zwaar aan wanneer we op kantoor aankomen. Het is al bijna 30 graden.

Samen met het team bekijken we welke patiënten we als eerste moeten zien: wie er niet altijd aan denkt om voldoende te drinken, in de schaduw te gaan zitten, of gewoonweg geen plek heeft om zich te beschermen.

In onze tassen stoppen we, naast het gebruikelijke zorgmateriaal, ook petten, flessen water en zonnecrème om uit te delen.

Meneer T., vandaag vijftiger, wordt in 2019 door het OCMW naar ons doorverwezen, na een parcours op straat en een opname in de psychiatrie. Hij is dan net in een woning ingetrokken en krijgt al ondersteuning van een mobiel team geestelijke gezondheidszorg. Het doel van de begeleiding is om zijn behoud van huisvesting te versterken, binnen een globale en gecoördineerde ondersteuning.

Toegang krijgen tot een woonst is voor iemand die lange tijd op straat heeft geleefd een stap die tegelijk langverwacht en erg ontwrichtend is. Zoals onze collega-arts Pierre, die in maart 2025 overleed, ons vaak zei: verhuizen behoort tot de meest stressvolle gebeurtenissen in een mensenleven.

Meneer J. praat snel; zijn hoofd zit vol met de onrechtvaardigheden die hij heeft meegemaakt en met zijn dagelijkse zorgen. Na in een onwaardige woonst te hebben geleefd, kwam hij op straat terecht.