Catégorie

September 2022

Van de straat naar een woning: dromen mag

Mevrouw T zit op de trap van een Brussels metrostation. Zoals gewoonlijk draagt ze een hoofddoek en een bloemetjesjurk. Als we haar uitnodigen, gaat ze met ons mee, soms met een brede glimlach op haar gladde en vermoeide gezicht, om even uit haar dagelijkse routine te komen, ver van het verkeerslawaai en de voorbijgangers die zonder pardon langs haar scheren.

Lees verder

September 2022

Ik ben dit lichaam niet, ik haat het.

Dit is het verhaal van iemand die door het “My Way” team van Straatverplegers wordt begeleid. Het is ontroerend, zelfs schokkend. Gelukkig eindigt het op een positieve noot. 

Als ik mezelf vandaag als kind zou tegenkomen, zou ik zeggen: “Veel sterkte!”. Mijn grootste wens? Dat de meeste mensen die aan spierrheuma (polymyalgia rheumatica) lijden, kunnen werken zoals ze willen.

Lees verder

September 2022

Een schitterend idee

Mijn eerste ontmoeting met u, meneer G., was zodanig dat ik er wel over moest schrijven. Daar zaten we dan op ons gemak rond een tafel om met u te praten over uw we

Lees verder

Augustus 2022

Mevrouw J., dame met een groot hart

Beste mevrouw J., we ontmoetten elkaar 11 jaar geleden, op straat. Na drie jaar begeleiding op straat, was u een van de eersten die deelnam aan het Housing First programma.

Lees verder

Juli 2022

Een veilig dak boven zijn hoofd. En vooral... vrijheid!

Met een getrimde snor, de haren naar achteren gekamd en een grote glimlach op de lippen begroet hij me. Ik hef mijn hoofd op en ik kijk hem in de ogen. Zijn grote groene ogen doen me meteen denken aan onze laatste ontmoeting.

Lees verder

Juli 2022

“Om jullie aan het lachen te krijgen”

Arcadia! Nee, niet het mythologische land waar gelukkige herders fluit spelen en van liefde en frisse lucht leven. Het is de naam van een rusthuis waar het “My Way” team op bezoek komt om te zien hoe het met meneer M. gaat.

Lees verder

Juni 2022

Een beschermengel, vermomd als een winkelier

Op een goede morgen gaan we op stap om meneer M. te zoeken. Hij is verstandelijk beperkt en leeft op straat. Hij is veel onderweg en het is altijd een hele klus hem te vinden.

We zoeken eerst op het enorme parkeerterrein van een winkelcentrum, dan in het centrum zelf en tenslotte in de omgeving: droefgeestige viaducten, overblijfselen van kampeerplekken, oude winkelkarretjes vol afval. Maar geen spoor van meneer M.

Lees verder

Juni 2022

Zo gek nog niet, de droom van Mevrouw A.

Als we vandaag bij haar aankomen, verbergt Mevrouw A haar gezicht in haar handen. Ze kreunt, ze huilt. Een ijzige wind teistert de binnenplaats waar we zitten en maakt de sfeer nog troostelozer. Niemand ontsnapt aan het lijden. Ik weet het. Als sociaal werkster, als iemand die zich inzet tegen alle vormen van ellende. Ik voel mee met haar leed, iedere keer dat ze me met haar gezwollen ogen aankijkt.

Lees verder

Mei 2022

U bent niet alleen, Mevrouw L.

Mevrouw L. is bijna 50 jaar oud. Ze leeft al 20 jaar op straat, is heel vroeg in instellingen beland en is slachtoffer van het falen van het Belgische systeem. Het Luikse Straatverplegersteam maakt zich grote zorgen over haar en voelt zich machteloos ten opzichte van haar ellende.

Lees verder

Mei 2022

Veronderstel dat hij als vluchteling was erkend…

Deze bijdrage in onze serie getuigenissen wijden we aan meneer F., een man met een indrukwekkend parcours, intelligent en met een ondeugende blik. We willen zijn geschiedenis onder de aandacht brengen, maar ook hoe die had kunnen aflopen als hij asiel had verkregen.

Lees verder

April 2022

Het leek alsof hij een beetje bij ons was

We kenden haar echtgenoot, meneer N, heel goed - zowel op straat als vervolgens in zijn woning waar hij meerdere jaren verbleef. Hij was een levensgenieter en stak zijn mening niet onder stoelen of banken. Je kon hem nauwelijks missen als hij in de buurt was. Hij zat vol humor en wist mensen die hem ontmoetten voor zich in te nemen. Zijn twee passies waren Johnny en honden. Hij had ontelbare beproevingen overleefd, zodat men bijna was gaan geloven dat hij onsterfelijk was. Maar in de winter van 2021 hebben we afscheid van hem moeten nemen.

Lees verder

April 2022

Door de rouw weer samengebracht

Vandaag heb ik meneer S. naar de begravenis van zijn moeder vergezeld.

Een paar dagen geleden hadden we van een familielid gehoord dat zijn moeder was overleden. Over de banden die hij nog met  zijn familie onderhield, wisten we weinig. Hij is geneigd ons met een brede glimlach te vertellen dat alles goed gaat, dat de contacten in orde zijn en dat het hem ook goed gaat. Maar we weten dat hij soms “te trots” is om ons te vertellen dat hij een moeilijke periode te verwerken heeft.

Lees verder