Verhalen

Meneer M is in de vijftig en leeft al meer dan 10 jaar op straat. Zijn fysieke conditie is goed: bij de laatste bloedtest stelde zijn arts alleen een klein vitamine D-tekort vast, wat in België niet verwonderlijk is.

Meneer T. leeft in een park. We volgen hem al sinds 2021. Zijn tentenkamp, in het midden van een klein bosje, heeft hij omgebouwd tot een echte verdedigingspost. Takken en stukken hout beschermen hem en zijn kamp tegen indringers.

Bij Straatverplegers is onze auto veel meer dan een eenvoudig transportmiddel, het is een werkinstrument.

Een week geleden ben ik bij Straatverplegers begonnen. En vandaag ontmoet ik voor het eerst een patiënt. Ik ben opgewonden, enthousiast, maar natuurlijk ook een beetje bezorgd: zal meneer M. mij willen ontmoeten, hoe zal hij op dit contact reageren? Vele vragen tollen door mijn hoofd.

Op een donderdag in oktober ging ik naar de begrafenis van meneer B., die we geruime tijd hadden begeleid.

Als ik mijn familie vertel dat ik voor mijn werk een middag in een café doorbreng of ’s ochtends een potje petanque speel, glimlachen ze vaak. Waarschijnlijk denken ze dat ik mijn werk wel heel relaxed aanpak. Maar achter deze ogenschijnlijke luchtigheid schuilt een diepgaande opdracht: begeleiding en heling.

In deze reportage van Cathobel volgen we straatronde met Margaux en Aymeric en eindigen we in het appartement van Willy met Pauline.

Mijn naam is Cloé en ik ben sedert zes jaar verpleegster. Vanaf het begin van mijn loopbaan voelde ik me aangetrokken tot sociaal werk waardoor ik als vanzelf bij het werk voor dakloze mensen terecht kwam. Sedert twee jaar maak ik deel uit van de vzw Straatverplegers, een organisatie die zich wijdt aan de begeleiding van deze kwetsbare groep mensen.  

Binnen de organisatie vormen we regelmatig gemengde teams. Dan wisselen collega’s van afdeling om zich even in het terreinwerk van de anderen onder te dompelen. Vandaag is het mijn beurt om zo met een collega van het straatteam een ochtend op het terrein door te brengen.

Op 7 november demonstreren we om de status van de sociale functies in de non-profitsector te verhogen. Dit is weer zo'n demonstratie die misschien weinig politieke weerklank heeft, maar wel essentieel is in de huidige context. Onze collega Eileen getuigt.

Het begon allemaal toen we meneer B. op straat volgden, bijna 4 jaar geleden, en hem vervolgens voor het eerst aan een appartement konden helpen. Helaas eindigde de huurovereenkomst in moeilijke omstandigheden. Deze periode, die de heer B. omschrijft als "de ergste van zijn leven", was een keerpunt. Nu ziet hij zijn verhuizing naar een rustige buurt als een tweede kans en neemt hij verschillende initiatieven om te voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt.

Tijdens onze ontmoetingen vangen we soms een glimp op van een van haar blauwe ogen, maar haar gezicht blijft voor ons onbekend. Ze beschermt zichzelf door het zo veel mogelijk te verbergen.