Het begint allemaal op een frisse oktoberochtend. Een paar regendruppels strelen mijn gezicht en hoofdhuid. Een weinig subtiele manier om me eraan te herinneren dat de herfst echt is aangebroken.
Ik spreek af met een vrijwilligster in de buurt van het ziekenhuis Etterbeek-Elsene. Op het programma: Mr P. ontmoeten en samen gaan winkelen om zijn garderobe te vernieuwen.
Dat dacht ik tenminste.
Een telefoontje van Mr P. gooit onze planning om: we spreken uiteindelijk af in de buurt van Flagey.
Bij aankomst wacht ons een eerste verrassing: Mr P. heeft zelf al het initiatief genomen. Hij heeft een gloednieuwe broek en nieuwe schoenen gekocht. En niet zomaar een broek: een Levi's!
Ik dacht dat onze prioriteit zou zijn om zoveel mogelijk kleren voor hem te vinden voor de komende dagen. Dit had ik dus niet verwacht. In mijn hoofd is de rekensom eenvoudig: waarom zoveel uitgeven aan één jeans als je er drie goedkopere voor kunt kopen?
Drie jeansbroeken in plaats van één! Genoeg om zijn garderobe te vernieuwen en iets achter de hand te hebben voor onverwachte situaties. Kortom, op papier lijkt het me een behoorlijk interessante keuze.
Maar op wiens papier eigenlijk? Het mijne?
Mr P. wil kwaliteitskleding, omdat hij er niet langer als een ‘zwerver’ wil uitzien. Hij zoekt niet alleen iets om zich mee te bedekken. Hij wil kiezen wat hij draagt, zich goed voelen in zijn kleren en zelf bepalen hoe hij overkomt.
Eerst ben ik verrast, daarna voel ik bewondering. Waar ik behoeften zag die vervuld moesten worden, zag hij kleren die hij wilde kiezen. Waar ik aan kwantiteit dacht, dacht hij aan kwaliteit. Ik was zo gefocust op wat hij misschien tekortkwam, dat ik bijna was vergeten wat hij mooi kon vinden. Ik dacht aan wat hij nodig had om de winter door te komen, hij dacht aan wat hij graag wilde dragen. En plots leek mijn zo logische redenering een stuk minder vanzelfsprekend.
En uiteindelijk is het mijn geld niet. Ik ben niet degene die die jeans zal dragen. Wie ben ik om hem uit te leggen dat hij beter drie goedkopere broeken zou kiezen dan de broek die hij zelf heeft uitgekozen?
Natuurlijk kunnen we het budget bespreken, verschillende mogelijkheden bekijken en samen met hem nadenken over de gevolgen van zijn keuzes. Maar er is een verschil tussen iemand advies geven en in zijn plaats beslissen.
Mr P. heeft zijn eigen smaak, wensen en voorkeuren. Ook met beperkte middelen hoeft hij niet af te zien van wat hij mooi vindt.
Later die ochtend krijg ik al snel een tweede kans om mijn prioriteiten te herzien.
De winter komt eraan. In mijn hoofd ligt de redenering voor de hand: waarom niet van de gelegenheid gebruikmaken om een donsjas te kopen? We kunnen de kou maar beter voor zijn.
Maar Mr P. heeft het nog niet koud…
Voor hem ligt de prioriteit vandaag ergens anders: zijn identiteitskaart. Hij moet die vernieuwen en heeft nieuwe foto's nodig. Om tevreden te zijn met het resultaat, heeft hij eerst een onberispelijk wit T-shirt nodig. Het T-shirt dat hij nu draagt, zit vol gaten, zorgvuldig verborgen onder zijn jas. Anders hadden we het waarschijnlijk niet eens opgemerkt.
Op naar een kledingwinkel. Mr P. weet al wat hij wil: een wit T-shirt met lange mouwen.
Omdat hij geen andere T-shirts heeft en zijn budget het toelaat, stellen we voor om er een tweede te nemen. Deze keer gaat hij akkoord. Mijn innerlijke budgetbeheerder kan opgelucht ademhalen: we hebben toch wat reserve kunnen voorzien!
Maar daar eindigt het verhaal niet.
Om kosten te besparen, hadden we gedacht aan een pasfotohokje. Een praktische, snelle en goedkopere oplossing. Het gaat tenslotte maar om een paar pasfoto's, toch?
Nou, nee dus…
Mr P. kent al een professionele fotografe en is een vaste klant bij haar. Voor zijn foto's wil hij, net als voor zijn kleren, niet zomaar iets. We gaan dus naar haar studio, waar hij poseert, trots dat hij nieuwe foto's voor zijn identiteitskaart laat maken.
Ons voordelige pasfotohokje zal moeten wachten…
Op de terugweg denk ik aan die Levi's, dat witte T-shirt, die donsjas die we niet hebben gekocht en dat pasfotohokje dat ongebruikt blijft.
Ik was vertrokken met mijn eigen ideeën over wat voor Mr P. prioriteit had. Ik dacht aan kwantiteit, besparen en vooruitplannen. Hij dacht aan kwaliteit, voorkeuren en zelfbeeld.
Ik weet niet of al zijn keuzes de beste waren. Maar was het uiteindelijk wel aan mij om daarover te beslissen?
Die ochtend was ik vertrokken om Mr P. te begeleiden bij het winkelen.
Ik kwam terug met minder zekerheden en een flinke les op zak.
- Tristan, sociaal werker bij My Way
Steun begeleiding die naar elke persoon luistert
--
(*) We stellen alles in het werk om het privéleven van onze patiënten en ons beroepsgeheim te respecteren. Maar we willen toch laten zien hoe ze moeten overleven en hoe we samen aan hun herintegratie werken. Daarom verwijderen of veranderen we opzettelijk namen van plaatsen en personen - en geven we belevenissen een andere context. Tussen de foto’s en de verhalen bestaat geen enkele directe band.